261آنگاه در حالى كه خون از دو دستش فرو مىريخت همچنان به پيكار و مقاومت سرگرم بود، تا آن كه يكى از مهاجمان تيركى آهنين بر سرش فرود آورد و سر آن بزرگوار شكافت. عباس بر زمين افتاد و به خون در غلتيد. در اين هنگام فرياد زد: اى اباعبداللّٰه، از من تو را بدورد! امام صداى عباس را شنيد، فرياد زد: وا اخاه، واعباساه، عباس اى پارۀ دلم! سپس به ميدان تاخت و مهاجمان را از گِرد پيكرِ او پراكند و خود را به او رساند.
خستند هر دو دست وى از خنجر جفا
عباس در عاشوراى 61 ه . ق. همراه با ديگر برادران مادرى و همچنين برادرزادگان خود در كربلا به شهادت رسيد و كنار نهر علقمى به خاك سپرده شد. سيد جعفر بحرالعلوم در كتاب «تحفة العالم» مىنويسد:
«علقمى نام نهرى است كه از فرات جدا كردند و به كربلا و از آنجا به كوفه جريان يافت و همين خود سبب آبادى كوفه شد و اكنون نيز اثر آن در جوار مرقد ابوالفضل برجاى است.
گويند به ابن علقمى خبر رسيد كه امام صادق عليه السلام چون جدّ خويش را زيارت كرده، خطاب به نهر فرموده است: تو چنين جارى و در روز عاشورا آبت را از جد من حسين دريغ داشتهاى؟! ابن علقمى با شنيدن اين خبر در ويرانى سد اين نهر كوشيد و آب در آن از جريان افتاد، كه همين خود خرابى كوفه را در پى آورد.
اين نهر از همين روى به نهر علقمى مشهور شد.»