187«از نظر من درستتر آن است كه حائر حسينى، تنها همان قسمتهاى صحن قديم را دربرمىگيرد نه آنچه در دوران حكومت پرآوازۀ صفوى به صحن افزوده شده است.
بنا بر آنچه از قراين برايم معلوم گرديده و بنا بر آنچه از پيران و بزرگان آن سرزمين شنيدهام، صحن از سمت قبله، سمت راست و سمت چپ تغييرى نيافته و تنها تغييرى كه در آن به وجود آمده، در سمت مقابل قبله است.» 1علّامه شيخ محمد سماوى در شعر خود، تاريخ اين نوسازى را بيان كرده است:
ثُمَّ تداعى ظاهر المنارة
در دوران عثمانى و به سال 1308ه .ق. در پى شكافى كه در قسمت سر گلدسته پديد آمده بود دربار دستور تجديد بناى آن را صادر كرد. سوگمندانه، در دوران سلطنتى عراق و در سال 1354ه .ق. \1935م. ياسين هاشمى نخستوزير وقت دستور تخريب اين گلدسته را صادر كرد. هدف وى از اين كار دست يافتن به درآمدى بود كه از محل موقوفات مرجان امينالدين و از رهگذر اجاره دادن ابنيه و اراضى وقفى به دست مىآمد.
در جريان تخريب اين گلدسته به سكّههاى مسى مربوط به دوران جلايرى و صفوى دست يافتند كه آنها را به «دار الآثار القديمه» بغداد سپردند.
البته تصميم حكومت مبنى بر تخريب اين گلدسته با مخالفت سختى روبرو شد.
دربارۀ انگيزه اين تخريب شايعههاى گوناگونى در ميان مردم پخش شد؛ از آن جمله اينكه مىگفتند اين گلدسته كج شده بود. اين در حالى است كه اگر چنين مسألهاى صحّت