103آشفتگىها و نا امنىها بود. 1
ششمين بنا
حسنبن مفضلبن سهلان پس از در دست گرفتن قدرت به بازسازى حرم مطهّر امام حسين عليه السلام ، كه بخشهايى از آن؛ شامل حرم و گنبد و رواقها در آتش سوخته بود، پرداخت. او در سال 412ه . ق. گنبدِ حرم امام حسين عليه السلام را بازسازى و قسمتهاى سوخته در آتش را ترميم كرد و فرمان داد ديوارى بر پيرامون حرم بسازند. اين ديوار همان است كه ابن ادريس در كتاب «سرائر» آنجا كه از نوسازى حرم امام عليه السلام در سال 588ه . ق. سخن مىگويد، بدان اشاره مىكند.
به هر روى، ابن سهلان اين ديوار را ساخت و بنا را نوسازى كرد و به صورتى زيباتر از آنچه تا آن زمان بود درآورد.
ابن بطوطه در سفرنامۀ خود از زيارت كربلا در سال 727ه . ق. سخن به ميان مىآورد و اوصاف اين ديوار را يادآور مىشود و آنگاه مىافزايد:
«ابن سهلان در سال 414ه . ق. كشته شد، امّا بنايى كه ساخته بود تا دوران خلافت مسترشد عبّاسى بر جاى ماند. در اين دوران ديگر بار جوّ ارعاب، تهديد و ستم و سختگيرى بر ضدّ شيعه حاكم شد و مسترشد حتّى اموال، ذخائر، گنجينهها و موقوفات حرم امام عليه السلام را به تصرّف درآورد و بخشى را هزينۀ سپاه خود كرد و گفت: قبر به خزانه و اموال نياز ندارد! البته وى به همين غارت بسنده كرد و تصرّفى و آسيبى به بناى حرم نرساند.»
بناى هفتم
در سال 620ه . ق. مؤيدالدين محمّد بن عبدالكريم كندى كه نسبش به مقداد مىرسيد و مردى عالم، فرهيخته، دانش پرور و آگاه به رياضى و فنون و آداب و همچنين