883از اين آيۀ شريفه استفاده مى‌شود: چنان‌كه استغفار و توبۀ خود انسان مجرم، وسيلۀ كسب رحمت و مغفرت پروردگار غفار است، همچنين، رفتن به سوى رسول خدا صلى الله عليه و آله و حضور در محضر او و تقاضاى استغفار و شفاعت از آن حضرت نيز، وسيلۀ ديگرى براى جلب رحمت و عنايت حضرت حق مى‌باشد؛ وگرنه ترغيب به رفتن به سوى آن حضرت خالى از فايده و حكمت خواهد بود؛ بلكه از آيۀ مباركه، چنين به دست مى‌آيد كه استغفار خود مجرم نيز، وقتى مؤثر است كه به سوى رسول صلى الله عليه و آله آمده و در حضور وى، قيام به استغفار نمايد؛ چه آن‌كه مى‌فرمايد: «جٰاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللّٰهَ» ؛ نزد تو، آيند و سپس از خدا، آمرزش بخواهند. ¹

در منابع روايتى اماميه احاديث بسيارى در نيكويى توسل و مشروعيت آن وارد شده است، علاوه بر آنها در بسيارى از ادعيه‌اى كه از امامان روايت شده، آشكارا به شيعيان ضرورت توسل جستن به پيامبر صلى الله عليه و آله و اولياى دين تأكيد شده است، و با توجه به مبانى اعتقادى شيعه، نه تنها توسل هيچ‌گونه منافات و تعارضى با توحيد پروردگار ندارد، بلكه خود اين عمل، با آگاهى از اين كه پيامبر صلى الله عليه و آله و معصومين عليهم السلام خود برگزيدگان پروردگار بوده و براى هدايت مردم آمده‌اند، بسيار معقول و قابل توجيه است.

ج) شفاعت

در قرآن مجيد به شفاعت كراراً اشاره و تصريح شده، و آياتى چند در اثبات اصل وجود شفاعت در قرآن آمده است «مَنْ ذَا الَّذِي يَشْفَعُ عِنْدَهُ إِلاّٰ بِإِذْنِهِ» ؛ كيست آن كس كه جز به اذن او در پيشگاهش شفاعت كند؟ ² اين آيه، شفاعت با اذن الهى را ثابت مى‌كند.

پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله اولين و برترين شفيع انسان‌ها و مسلمان‌هاست، مقام محمود كه در قرآن به آن اشاره شده است: «عَسىٰ أَنْ يَبْعَثَكَ رَبُّكَ مَقٰاماً مَحْمُوداً»؛ ³ باشد كه پروردگارت تو را به مقامى پسنديده (شفاعت) بگمارد، همين شفاعت است.