880«مأثور» مىنامند. چنين زيارتنامههايى نه تنها كيفيت اظهار ارادت و ابراز تولى و تبرى را مىآموزد، بلكه متنى است براى شناخت مزور و آگاهى از منزلت او؛ زيرا هر كس به مقدار معرفت خويش سخن مىگويد و كلام هر كس، بيانگر ميزان شناخت و آگاهى اوست: «الكلام صفة المتكلّم» 1 و «كل يأتى بما هو أهله». 2
در اين زيارتنامهها، اوصاف مزور هنگام سلام دادن تكرار مىگردد و به ذكر اسم او بسنده نمىشود. اين، از آن جهت است كه مرتبت شخص مزور براى زاير روشنتر گردد و توجه پيدا كند كه معشوق و محبوب او براى اعلاى كلمۀ توحيد، اقامۀ نماز، اداى زكات، احياى امر به معروف و نهى از منكر، تلاوت كتاب خدا و... چه رنجهايى كشيده است.
همچنين زيارتنامههاى مأثور دو گونه است:
1. زيارتنامههاى اختصاصى كه امامى خاص با آن زيارت مىشود و زاير به سلام و اظهار ارادت به يكى از آن پيشوايان نور مىپردازد. مانند: «السلام عليك يا رسول اللّٰه و رحمة اللّٰه بركاته، السلام عليك يا محمّد بن عبداللّٰه». 3
2. زيارتنامههايى كه مضمونى عام و محتوايى كلى دارد و هر امامى را با آن مىتوان زيارت كرد، مانند زيارت امين اللّٰه، زيارت جامعه كبيره و... . 4
دستۀ ديگرى از زيارات، زيارات مطلقه و مخصوصه هستند؛ زيارات مطلقه، مقيد به وقتى از اوقات يا مكانى خاص نيست و در هر زمان و مكانى كه انسان بخواهد، مىتواند آن را بخواند؛ ولى زيارات مخصوص در شبها يا روزها يا ماههاى خاص يا در مكانهاى خاصى انجام مىشود، مانند زيارت رجبيه يا زيارات حضرت على عليه السلام در روز ميلاد پيامبر صلى الله عليه و آله و... .