879جارى مىشود، زودتر مستجاب مىگردد، چون واسطههاى فيض در پيشگاه خداوند بسيار محبوبند و خداوند به خاطر آنان دعاى زاير را مستجاب مىگرداند.
در حقيقت، دعا نوعى معرفت اللّٰه است و بسيارى از كليدهاى عرفان و شناخت در مضامين عالى دعاها يافت مىشود. همانگونه كه دعا، باب معرفت اللّٰه است، زيارت نيز باب معرفت ائمۀ معصومين عليهم السلام است و انسان زاير از اين باب به عظمت امام پى مىبرد و به واسطۀ عظمت مقام امام، درهاى رحمت الهى را به سوى خود مىگشايد و در يك فضاى ملكوتى و معنوى قرار مىگيرد.
در حقيقت زيارت، نوعى تعظيم و بزرگداشت مزور و تعليم زاير است. زيارت، هم ثنا و ذكر خداست كه ولى همۀ نعمتهاست و هم معرفى رسول اكرم صلى الله عليه و آله و ائمه هدى كه از بزرگترين نعمتهاى آفريدگارند و كاملترين اسوه و نمونه براى كسانى كه در راه خودسازى هستند و به دنبال مربى و مقتدا و مرشد مىباشند. زاير، با شناختى كه از امام و حجت خدا پيدا مىكند، نمونۀ عملى زندگى خود را يافته و با پيروى از امام، همان صراط مستقيمى را كه به بهشت منتهى مىشود، مىپيمايد.
در حقيقت زيارت، هم صراط مستقيم و هم رهبران راه تكامل بشرى را به انسان معرفى مىنمايد. زيارت، انسان را با نورِ هدايت ائمۀ هدى عليهم السلام آشنا ساخته و راه رفتن به سوى خدا را از طريق امامت و ولايت هموار مىنمايد. بنابراين دعا و زيارت به عنوان دو روش در نظام تربيتى اسلام، مطرح مىشوند و انسانها مىتوانند با تكيه بر اين دو روش تربيتى، خود را به بالاترين مراحل كمال انسانى برسانند.
انواع زيارتنامهها
زاير، گاهى با بيانات خود كمالات مزور را ترنم مىكند كه اينگونه ثناخوانى فقط بيانگر ميزان ارادت زاير، اعلام تولى به وى و تبرى از دشمنان او، ابراز احساسات و تعيين موضع وى است كه اين نوع زيارت، اصطلاحاً «غير مأثوره» ناميده مىشود.
گاهى زاير از زبان معصوم ثنا مىخواند كه اصطلاحاً اينگونه زيارتنامهها را زيارت