671سيگنال‌هاى كلى در )FMRI( كاهش مى‌يابد. به طور مشخص ساختارهاى عصبى در برگيرندۀ توجه كردن است و آن تحت كنترل سيستم عصبى خودكار ¹ مى‌باشد، در اين حال دعاى زياد ممكن است تفاوت معنادارى در كنترل فيزيولوژيك كاركردهاى متابوليك نشان بدهد (گلدمن، 1990). در بررسى استنديش و همكاران (2005) با استفاده از )FMRI( مشخص شد كه ميزان قصدمندى ² شخص براى انجام امور مذهبى از قبيل دعا با برانگيختگى نواخى خاصى از مغز، از جمله منطقۀ پيشانى مغز، منطقه پيشين(قدامى) و ميانى سينگولا ³ مرتبط است..

از سوى ديگر، رويكردهاى مذهبى و دعا نقش مؤثرى در درمان بيمارى‌هاى روان تنى ⁴ دارند (هريس، 1999). بايرد(1988) در بررسى‌هاى خود به نقش سيستم‌هاى غدد درون ريز و تأثير مثبت دعا بر فعاليت آن اشاره كرده است. همچنين بانتيا و همكاران (2007) ميزان دعا، نشانگان جسمانى و كيفيت زندگى را بررسى كردند. آنان دريافتند سطح متوسط و پايين درآمد با ميزان دعا، مذهبى بودن و سلامت جسمانى ارتباط مستقيم دارد. ⁵ ديويدسون و همكاران (1984) نيز نتايجى را گزارش كردند كه حاكى از كاهش قابل توجه ميزان اضطرابى در گروه‌هايى بود كه به صورت طولانى مدت به دعا مى‌پرداختند. از سوى ديگر از آن‌جا كه فعاليت‌هاى مذهبى نظير