672دعا كردن بر ويژگى‌هاى شناختى مبتنى است كه با فعاليت حافظه و بخش‌هايى از سيستم ليمبيك در ارتباط مى‌باشند، اين قبيل فعاليت‌ها اگر به صورت مناسب انتخاب شوند مى‌توانند در بهبود بزرگسالانى كه مبتلا به زوال عقل ¹ هستند مفيد واقع شوند (ونسى، 2005). (استين1997) تأثير سودمندى دعا كردن بر كاهش استرس را گزارش كرد. الكساندر و همكاران (1994) هم دريافتند كه براساس مطالعات همه‌گيرشناسى، كسانى‌كه به دعا مى‌پردازند، به طور معنادارى كم‌تر بيمار، بسترى، ويزيت سرپايى مى‌شوند و هزينۀ درمانى كم‌ترى را در مقايسه با گروه‌هاى كنترل متحمل مى‌گردد. آنرو (2007) نيز بر نقش دعا در مديريت درد ² تأكيد كرده است. به طور كلى در زمينۀ نقش دعا و تأثير آن از سال 2000 ميلادى تاكنون اين جهت‌گيرى در مقالات پژوهشى مطرح است كه معنويت و ورود آن به فرايند درمان نقش تسهيل كننده و كمك كننده به پيشرفت درمان‌هاى جسمانى و روانى دارد (هلميكى، 2007).

الگوهاى شناختى تبيين كننده فرايند دعا

بررسى روان شناختى ³ فرايندهاى مذهبى نظير دعا، موضوع جديدى نيست. براى مثال آغازگر برجسته در زمينه بررسى روان شناختى مذهب، تحقيقات فخنر در حوزۀ پسيكوفيزيك ⁴ ( روان - فيزيك) در اكتبر سال 1850 مى‌باشد كه در بيشتر كتاب‌هاى تاريخى اين واقعيت ناديده گرفته شده است. به عقيدۀ فخنر پسيكوفيزيك به عنوان ارتباط دهندۀ دنياى روحانى با دنياى مادى تلقى مى‌شود. با وجود اين وونت، كسى كه بيشتر از او به عنوان پدر روان‌شناسى علمى ياد شده است، كم‌تر از اين عقايد فخنر كه قابل توجه هستند، استفاده كرده است (بالس، 1993). در چند سال