244
از تو زيبد كه به دوش افكنى از زلف كمند
تا زمين بوسيت از مهر كند ماه فلك
آن وزيرى كه بشه بست دل و از خود رست
پاى مردم نترواد ز حسام و بيلك
كار آفاق رواج از همم كافر بود
كس ز حق عزت نگرفته به زور و به كمك
اى كه حكم تو چو تقدير روان بر افلاك
پايۀ كاخ شكوه تو فروتر ز سمك
هرچه كلك تو نگارد ز رشاقت افصح
دشمن ار ديدن آن را نتواند بدرك
آصفا خاطر جيحون ز تألم فرسود
كرد با حيله وتزوير رمع غضب فدك
آدمى زاده گر از قرض برآوردى دم
زير دم خرشان مى‌نهم از هجو خسك
تا فلك دور زند يكسره دوران تو باد
بدسگالت نشود از غم و اندوه منفك