84 مَنْ عَدَّ غَداً مِنْ أَجَلِهِ فَقَدْ أَساءَ صُحْبَةَ الْمَوْتِ. ¹

هر كس، فردا را از عمر خويش شمارد، مرگ را خوب نشناخته است.

درخت كارى

اگر نهال كوچكى در زمين بنشانيد، پس از مدتى به درخت بزرگى تبديل خواهد شد كه همگان مى‌توانند از سايه دل‌پذير آن و ميوه‌هاى شيرين و آب‌دارش بهره گيرند. درخت‌كارى در پاكيزگى و تلطيف هوا نيز اثرگذار است. البته اين همه فايده، به يك تصميم به ظاهر ساده برمى‌گردد. هنگامى كه انسان مى‌تواند با كاشتن يك نهالِ كوچك، اين‌گونه براى خود و ديگران سودمند باشد، چرا چنين نكند و در سرسبزى و زيبا سازى محيط پيرامون خود نقش نداشته باشد؟ پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله اين عمل را بسيار ستوده است:

مَنْ غَرَسَ غَرْساً لَمْ يَأْكُلْ مِنْهُ آدَمِىٌّ وَ لاٰ خَلْقٌ مِنْ خَلْقِ اللّٰهِ إِلاّٰ كٰانَ لَهُ صَدَقَةٌ. ²

هركه درختى بكارد، هربار كه انسان يا يكى از مخلوقات خدا از ميوه آن بخورد، براى وى صدقه است.

درخواست

تمنّا كردن از ديگران، از شخصيت و بزرگى آدمى مى‌كاهد. بر اين اساس، اسلام براى تكريم شخصيت انسانى، دستور داده است تا آنجا كه مى‌توانيد دست نياز به سوى اين و آن دراز نكنيد. در حقيقت، بى‌نيازى در پس پرده مناعت طبع قرار دارد. كسى كه عزت نفس و بزرگى دارد، هيچ‌گاه به خاطر تأمين اندكى از نيازهاى خود، رنج خواهش از ديگران را بر خود هموار