85نمىكند و خود را پيش ديگران خوار و كوچك نمىسازد. عملكرد معصومين ما در قناعت و درخواست نكردن بسيار آموزنده است. آنان هيچگاه براى به دست آوردن چيزى از ديگران مطالبه نمىكردند و بردبارى پيشه مىكردند تا در زمان مناسب به خواسته مشروع خود دست پيدا كنند. فقر و غنا به داشتن مال و منال نيست، بلكه چه بسيار فقيرانى كه در حقيقت، استغناى نفس داشتهاند و بزرگند و چه دارندگانى كه هنوز هم دست نياز به سوى اين و آن دراز مىكنند. اينان در واقع، خود به نوعى فقر و نيازمندى دچارند كه در ظاهر ديده نمىشود. به راستى ما جزو كدام دستهايم؟
پيامبر ارجمند اسلام درخواست كردن غير ضرورى را نشانه فقر مىشمارد و مىفرمايد:
قِلَّةُ طَلَبِ الْحَوٰائِجِ مِنَ النّٰاسِ هُوَ الْغِنَى الْحَاضِرُ وَ كَثْرَةُ الْحَوٰائِجِ الَى النّٰاسِ مَذَلَّةٌ وَ هُوَ الْفَقْرُ الْحٰاضِرُ. 1
كم خواهش كردن از مردم، بىنيازى حاضر و زياد خواهش كردن از مردم، خوارى و فقر حاضر است.
دروغگويى
دروغ يكى از انحرافهاى شديد اخلاقى است. دروغ گو پيوسته دچار تشويش و نگرانى است و بيم آن دارد كه حقيقت مطالب آشكار و او رسوا شود. بر اثر كشف حقايق، شرافت ذاتى دروغ گو از دست مىرود و وى نزد ديگران حقير و ناچيز مىشود. دروغ گويى از صفات ناپسندى است كه در همه آيينها عامل انحطاط شخصيت فرد و آسيب اجتماعى شمرده شده