69 كه سخن ابن عباس و موافقان او بيشر با كتاب خدا و سنّت رسول اكرم(ص) موافق است، زيرا هنگامى كه ابن عباس دربارۀ سهم ذى القربى مورد پرسش قرار گرفت، در پاسخ گفت: ما مدّعى بوديم سهم ذى‌القربى، از آنِ ماست; ولى قوم ما آن را از ما دريغ داشتند.

شايد منظور ابن عباس از جملۀ «ولى قوم ما آن را از ما دريغ داشتند» همان عملكرد ابوبكر و عمر و پيروان آن دو باشد كه مصرف سهم ذى‌القربى را در راه خدا مقرّر كردند. هرگاه صحابه با يكديگر به مخالفت بر مى‌خاستند، سخن برخى از آنان كه با قرآن و سنّت سازگار بود، برتر شمرده مى‌شد. بر همين اساس، گفتۀ ابن عباس موافق با كتاب و سنّت به شمار مى‌آمد. ¹

ابوبكر كاشانى حنفى گفته است:

«اختلافى نيست كه خمس غنيمت در دوران حيات نبىّ اكرم (ص) به پنج سهم تقسيم مى‌شد، سهمى از رسول خدا (ص) سهمى براى خويشاوندان وى، سهمى براى مستمندان و سهمى براى در راه ماندگان . خداى تبارك و تعالى در اين زمينه فرموده است: وَ اعْلَمُوا أَنَّمٰا غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلّٰهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبىٰ وَ الْيَتٰامىٰ وَ الْمَسٰاكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ إِنْ كُنْتُمْ آمَنْتُمْ بِاللّٰهِ وَ مٰا أَنْزَلْنٰا... ²