97در رجم جمره‌ها، آن انزجار از شياطين جن و انس، «تبرّى» است و اين تبرّى است كه شما را از هر شيطنت و اهرمن درونى و بيرونى محافظت مى‌كند. پس اگر حكمى بنام «هَدى» در قرآن كريم آمده است، سرّ و راز اين حكم هم بازگو شده است. منتهى در اين كريمه، مطلبى است كه در جاى ديگر نيست. فرمود: «تقوا كه روح قربانى است به خدا مى‌رسد».

هر عملى با قصد قربت، قربانى است

هر عملى كه انسان به قصد قربت انجام بدهد قربانى است؛ نماز قربانى روزانه ماست، در حديث معروف آمده است كه:

«ثم انَّ الزكاة جعلت مع الصلٰوة قرباناً لأهل الاسلام» در نهج‌البلاغه نيز امير بيان - سلام‌اللّٰه عليه - فرموده است كه:

«جُعلت الزكاة كالصلاة قرباناً».

هر عملى كه در آن تقرّب باشد، قربانى است. ليكن هيچ عملى همانند «قربانى در سرزمين منى»، عامل تقوا نيست.

قرآن مى‌گويد: خداوند عمل با تقوا را قبول مى‌كند «إِنَّمٰا يَتَقَبَّلُ اللّٰهُ مِنَ الْمُتَّقِينَ » ¹ در اين آيه سخن از «نيل» نيست، سخن از «قبول» است. و اما در كريمه «وَ لٰكِنْ يَنٰالُهُ التَّقْوىٰ مِنْكُمْ » سخن از «وصول» است نه از «نيل» و «قبول» در سورۀ فاطر آمده است: گاهى معارف به سوى «اللّٰه» صعود مى‌كند. «إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصّٰالِحُ يَرْفَعُهُ » ² اين تقوا نه تنها به طرف خدا صاعد مى‌شود، بلكه به خدا مى‌رسد و چون تقوا وصف نفسانى روح انسان متقى است و جداى از جان انسان با تقوا نمى‌باشد، اگر تقوا به خدا رسيد، انسان سالك نيز به خدا مى‌رسد.

مبادا خود را هدر كرده و رايگان بفروشيم. مبادا شب آنقدر بخوريم