207كريمۀ، «لِيَشْهَدُوا مَنٰافِعَ لَهُمْ وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ فِي أَيّٰامٍ مَعْلُومٰاتٍ » ¹استفاده نمود.

خداى سبحان كعبۀ معظمه و مسجدالحرام و حرم آن را به اين منظور اختصاص داد، تا همۀ مسلمانان جهان در تمام سالها و ماهها و هفته‌ها و روزها و ساعتها و دقيقه‌ها و... به مناسبتهاى مختلف در همۀ شؤون زندگى خود با كعبۀ معظمه ارتباط برقرار كرده و به عنوان لزوم استقبال و يا رجحان روبه‌رو واقع شدن با آن، در نمازها و نيازها و هچنين در ذبح و نحر حيوانها و نيز در تجهيز كارهاى بيمار مشرف مرگ و همچنين بعد از مردن وى با او رابطه برقرار نمايند. لذا دربارۀ عظمت و قداست و پيوند ناگسستنى با كعبه در مرگ و زندگى چنين مى‌گوييم: «و الكعبة قبلتى ...».

به جهت كروى بودن زمين و اختلاف جهت قبلۀ بلاد و شهرها در هر لحظه، فردى از سويى به سمت كعبه در حالت نماز و نيايش است بطورى كه آنى اين پيوند قطع نمى‌شود، و از آنجا كه وقت نمازها و دعاها و...

براى مردم كرۀ زمين، يكى نيست و همانطورى كه فرشتگان دائماً با عرش الهى در ارتباطند، مسلمانان سراسر جهان در هر لحظه و در هر مكان با كعبه كه به محاذات عرش بنا نهاده شد، در ارتباطند. اگرچه به هر سمت كه بنگريم وجه خدا را مى‌توانيم مشاهده نماييم چراكه:

«لِلّٰهِ الْمَشْرِقُ وَ الْمَغْرِبُ فَأَيْنَمٰا تُوَلُّوا فَثَمَّ وَجْهُ اللّٰهِ » ² .ليكن با اين حال دستور الهى اين است كه «هر جا هستيد در هنگام عبادت، به سمت مسجدالحرام متوجه شويد»: «قَدْ نَرىٰ تَقَلُّبَ وَجْهِكَ فِي السَّمٰاءِ فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضٰاهٰا فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرٰامِ وَ حَيْثُ مٰا كُنْتُمْ فَوَلُّوا وُجُوهَكُمْ شَطْرَهُ » ³.