153است تا زائران وارستۀ انسانى؛ چون فرشتگان معصوم آسمانى، اطراف خانه خدا به طواف بپردازند؛ يعنى تنزل عرش و همچنين بيت معمور در زمين بصورت كعبه مى‌باشد و روح پارساى زائران كعبه با تعالى و صعود، به مقام شامخ بيت معمور خواهد رسيد (إِلَيْهِ يَصْعَدُ الْكَلِمُ الطَّيِّبُ وَ الْعَمَلُ الصّٰالِحُ يَرْفَعُهُ ) ¹و همانطور كه تنزل عرش الهى و همچنين بيت معمور به صورت «تجلى» است نه «تَجافى»، ترقى انسان و تعالى او به مقام بالا به صورت «صعود روحانى» است نه «ترقى مكانى و تجافى زمينى»، پس اگر زائرى اين معناى بلند را درك نكند و هدفش از «طواف كعبه»، «تعالى روح» نباشد و اين خانه را معادل بيت معمور نبيند و اين بيت را همانند عرش در زمين نيابد به موقعيت والاى كعبه راه نيافته است.

بنيانگذاران كعبه

كعبه به دستور پروردگار و با دست تواناى دو پيامبر عظيم‌الشأن الهى، حضرت ابراهيم و حضرت اسماعيل - عليهماالسلام - ، بنا شده‌است. در بناى آن خلوص و صفاى معماران، ظهور خاص داشت و هندسۀ آن با قداست «خلوص» آميخته بود، جز براى خدا ساخته نشد و پاداش اين ساختن نيز جز رضاى پروردگار چيز ديگرى نمى‌توانست باشد.

«وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْرٰاهِيمُ الْقَوٰاعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْمٰاعِيلُ رَبَّنٰا تَقَبَّلْ مِنّٰا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ » ² .

هنگامى كه اين دو شخصيت عظيم آسمانى كعبه را بنا مى‌نهادند و پايه‌هاى آن را بالا مى‌آوردند، از نهاد پاكشان و ضمير صافشان حقيقتى بدين‌صورت متمثّل مى‌شد كه: «خداوندا! از ما قبول فرما كه تحقيقاً تو