133امام كاظم(عليهالسّلام) مىفرمايد: در اين محل بود كه ابليس در برابر حضرت ابراهيم(عليهالسّلام) مجسم شد و وسوسه كرد، ولى حضرت با پرتاب سنگها او را از خود دور نمود، و اين عمل در تاريخ به عنوان يك قانون و سنت درآمد 1.
خداوند متعال، براى آزمايش و رشد ابراهيم(عليهالسّلام) و براى آنكه قلب او را از هرگونه علاقۀ غيرخدايى خالى نمايد به او فرمان ذبح فرزندش، اسماعيل(عليهالسّلام) را داد، در اينجا شيطان مانند هميشه كه در تمام مراسمِ «اطاعت از خدا» مشغول فعاليّت و وسوسه مىشود، شروع به وسوسه كرد، قرآن مىفرمايد:
«وَ مٰا أَرْسَلْنٰا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَ لاٰ نَبِيٍّ إِلاّٰ إِذٰا تَمَنّٰى أَلْقَى الشَّيْطٰانُ فِي أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللّٰهُ مٰا يُلْقِي الشَّيْطٰانُ » 2.
«ما هيچ رسول و پيامبرى را پيش از تو نفرستاديم، مگر اينكه هرگاه آرزو مىكرد (و طرحى براى پيشبرد اهداف الهى خود مىريخت)، شيطان القائات و وسوسههايى در آن مىكرد، اما خداوند آن وسوسههاى شيطان را از بين مىبرد».
آرى، شيطان حتى دست از وسوسۀ انبيا برنمىدارد، ليكن خداوندمتعال، آن بزرگواران را حفظ مىفرمايد، وسوسه ابليس عمومى است، ليكن اثرى در بندگان خالص ندارد، زيرا خود شيطان هنگام رانده شدن از درگاه خدا سوگند خورد كه همه را گمراه مىكنم جز افراد مخلص را كه همان اولياى خدا هستند.