95مىكردند و شيعه را به داشتن جلسهها و رابطهها براى «احياى امر» فرا مىخواندند. منظور از آن، امامت و شئون مربوط به رهبرى ائمه است كه هم خطّ فكرى و هم شيوه و مشى عملى آنان را شامل مىشود و به تعبير حضرت آية الله خامنهاى، «امر»، سمبل و رمزى از آن «قيام» و آيندۀ موعود تشيع بود كه همه در انتظارش بودند. 1
به يكى دو نمونه از اينگونه احاديث اشاره مىكنيم:
امامصادق(ع) به «فضيل» مىفرمايد:
تَجلسوُنَ و تحدّثون؟ قال: نَعم، جُعلت فداك. قال: انَّ تلكَ المجالس احبّها، فاحيُوا امرَنا يا فضيل، فرحم الله من احيا «امر»نا... 2
- آيا مىنشينيد و براى هم حديث مىگوييد؟
فضيل پاسخ داد: آرى، جانم به فدايت.
فرمود: اينگونه مجالس را دوست دارم، پس «امرِ» ما را اى فضيل زنده نگهداريد، رحمت خدا بر آنكه امر ما را احيا كند.
در حديث ديگرى امامصادق(ع) به اصحابش توصيه مىكند:
«اتّقوا اللهَ وكونُوا اخوةً بَرَرة متحابيّن فى اللهِ، متواصِلين مُتراحِمينَ، تَزاوَروا وَتلاقُوا وتَذاكروا واحْيُوا امرَنا». 3
- تقواى الهى را داشته و برادرانى نيكوكار باشيد، بر محور الله، دوستى كنيد، با هم پيوند و عطوفت داشته باشيد، با يكديگر زيارت و ملاقات و مذاكره داشته باشيد و امر ما را احيا و زنده كنيد.
باز در سخنى ديگر، امامصادق(ع) به «داود بن سرحان» فرموده است:
«اى داود!.. به دوستانم سلام برسان و بگو كه مىگويم: خدا رحمت كند بندهاى را كه با ديگرى جمع شده و امر ما را به ياد هم بياورند. هر وقت اجتماع كرديد به «ذكر» بپردازيد، همانا در اجتماع و گفتگوهاى شما زنده ساختن «امرِ» ماست و