170احاديث متعددى نقل شده است كه اگر راهتان دور بود و زيارت رفتن برايتان طاقتفرسا و دشوار بود، بالاى بام رفته و روى به مرقد مطهر يك امام، و به قصد زيارت او، سلام بدهيد. 1
حتى اگر به هيچ وجه، زيارت قبور امامان ميسّر نشد، امامصادق(ع) زيارت مواليان صالح و دوستان خالص ائمه را هم مورد تشويق قرار داده است كه زائر، ثواب زيارت ائمه را مىبرد 2 و تا حدى از آثار و بركات زيارت امامان، از اين طريق و با يك واسطه بهرهمند مىشود.
ولى تأثير سازندۀ بيشتر، در ديدار مزار خود ائمه نهفته است، كه خود، از اركان دين و پايههاى استوار آموزشهاى الهى اديان آسمانى مىباشند و حضور پيروان حق، پيرامون مرقد پاكشان، كانونى از ايمان و جذبه و پيوستگى بهوجود مىآورد و با الهام از اينكه صاحب اين قبر، در راه خدا و دين، عاشقى پاكباخته و پيشوايى فداكار بوده است، به زائران هم «دعوت به خير» و «دفاع از حقّ» و «شهادت در راه خدا» را الهام مىدهد.
آن رقّت قلبى كه هنگام زيارت پديد مىآيد، يادآور مظلوميتهاست صفاى باطنى كه كنار قبور اولياى دين دست مىدهد، تربيت كنندۀ جانهاى مشتاق و مستعدّ است. محبت و صميميتى كه براى زائران در «مشاهد» پيش مىآيد، زمينهساز وحدتنظرها و پيوند قلبها بر محور امامت و ولايت و هدايتِ ائمه است.
و مگر به خداوند، جز از اين راه، مىتوان نزديك شد؟
زيارت ائمه، «وسيلۀ» قرب به پروردگار است.
بر سر تربتِ ما چون گذرى، همت خواه كه زيارتگه رندانِ جهان خواهد بود بر زمينى كه نشانِ كفِ پاى تو بود سالها سجدۀ صاحبنظران خواهد بود 3
حسين شناسانِ تاريخ، با سرزمينِ «طفّ» و با خاك كربلا هم آشنايند.