120مكه، همه ساله شاهد حضور امامعصر7 در منا و عرفات است و مشام جان، اگر آشنا به عطر حضور باشد مىتواند به استشمام آن حضور نورانى نائل آيد و در هرجا، ردّپاى مهدى7 را بيابد.
عرفات، آن عشق و شور و عرفانِ حسين بن على را در دامنۀ «جبل الرّحمه» تداعى مىكند.
در تب عرفانِ عرفات، مىتوان با حسين بن على(ع) اينگونه خطاب كرد كه:
«اى حسين!..
تو در اين دشت چه خواندى كه هنوز
سنگهاى «جبلالرحمه»، از گريۀ تو نالانند؟
عشق را هم زتو بايد آموخت
و مناجات و صميميت را... و عبوديت را،
و خدا را هم... بايد زكلام تو شناخت،
در دعاى عرفه،
تو چه گفتى؟ تو چه خواندى، كه هنوز،
تب عرفان تو در پهنۀ اين دشت بجاست؟
پهندشتِ عرفات
وادى «معرفت» است
و به مشعر وصل است
وادى شور و «شعور»
دشت، از نام تو عرفان دارد
و شب، از ياد تو عطرآگين است.
آسمان، رنگ خدايى دارد
و تو گويى به زمين نزديك است
اى حسين!..
اى زلال ايمان