119
خاطرههاى شكوهمند
كعبه، با زندگى حضرتابراهيم، پيوند دارد.
يادآور بناى اين مسجد مقدس و كعبۀ عزيز، توسط ابراهيم و اسماعيل است.
يادآور تلاش «هاجر» و سعى او در فاصلۀ دو كوهِ صفا و مروه، و جوشيدن چشمۀ زمزم از زير پاى اسماعيل است.
كعبه، بناى يادبود توحيد است. در حج، حاجى به صورت و نقش ابراهيم7 عمل مىكند، گاهى چاقو در دست، قربانى مىكند، ابراهيموار، در ذبح اسماعيلش، گاهى در طرد شيطان، رمى جمرات مىكند و به آن سمبلهاى تجسّم ابليس سنگريزه پرتاب مىكند، گاهى با پوشيدن لباس احرام، كفنپوش مىشود، گاهى در نقش هاجر و به ياد او، هفتبار بين صفا و مروه سعى مىكند.
كعبه، يادآور دو بتشكن بزرگ تاريخ است: يكى ابراهيم، قهرمان توحيد كه سازندۀ اين بناى كهن توحيدى است و ديگرى على(ع) كه در فتح مكه، پاى بر دوش پيامبر نهاد و كعبه را از لوثِ بتها تطهير نمود.
كعبه، هم مبدأ امامت است (ميلاد على(ع) در آن) و هم منتها و فرجام امامت است (تكيهگاه حضرتمهدى به كعبه هنگام ظهور).
جاى پاى حضرتابراهيم در مسجدالحرام است (مقام ابراهيم).
جاى قدمهاى پيامبر و ائمه و امامزمان در اين مسجد است.
حجرالأسود را پيامبر و اولياى خدا بوسيده و بر آن دست كشيدهاند.
حج، يادآور حجّ نيمهتمام امامحسين(ع) و عزيمت به شهادتگاه كربلاست.
كعبه، يادآور نزول سورۀ فيل و نابودى قوم ابرهه در سوءقصد به اين خانه است.
مسجدالحرام، نالههاى جانسوز زينالعابدين(ع) را به همراه دارد.
مسجدالحرام، جايى است كه پيامبر در آنجا نماز خوانده و امامان معصوم در آنجا عبادت خدا كردهاند.
حجرالأسود، تبرّكيافتۀ لمس و مسح و بوسۀ طيّبين و طاهرين و معصومين است.