49اين انسان كامل همان امام‌معصوم(ع) است كه بدون او حرمتى براى حرم و مواقف آن نيست. از اين‌رو زائرى كه امام‌معصوم(ع) را نمى‌شناسد و امامت را كنار مى‌گذارد و سرپرستى امور مسلمانان جهان را به ياوه مى‌گيرد و رهبرى تودۀ مردم را از حج و زيارت و ديگر عبادات جدا مى‌داند و آن را امرى عادى و در اختيار هر فرد قرار مى‌دهد و كرامتى براى هدايت خلق خدا و تدبير امور آنان قائل نيست، در حقيقت انسان را نشناخته و خود نيز به حريم انسانيت قدم نگذاشته است. از اين‌رو امام‌باقر(ع) دربارۀ چنين زائر و حج‌گزارى فرمود: «

أَتَرى هؤُلاءِ الَّذينَ يُلَبُّنَ، وَاللهِ لأصواتُهم أَبغَضُ إلى اللهِ مِن أَصواتِ الحَميرِ ». ¹

با توجه به همين نكته است كه رسول اكرم(ص) فرمود: هركس امام‌زمان خويش را نشناسد مرگ او، مرگ جاهليت است؛ «

مَنْ ماتَ ولَمْ يَعْرِفْ إِمامَ زمانِهِ فَقَدْ ماتَ مِيتَةً جاهِليَّةً » ²، و چون مرگ هر انسان همانند زندگى اوست: «

كما تَعِيشونَ تَموتونَ وكَما تَموتونَ تُبعَثونَ وكَما تُبعَثونَ تُحْشَرونَ » ³، زندگى كسى كه امام‌زمان خويش را نمى‌شناسد نيز جاهلى است و همۀ سنن و شئون حياتى او همانند جاهليت سپرى مى‌شود، قهراً حج و زيارتِ اين‌گونه افراد نيز حج جاهلى بوده و از حج توحيدى سهمى نخواهد داشت. توضيح بيشتر در اين‌باره در مباحث پايانى فصل دوم از بخش سوم اين كتاب خواهد آمد.

3. خداوند هركس را كه ظالمانه و ملحدانه نسبت به كعبه قصد سوء داشته باشد عذابى دردناك مى‌چشاند؛ وَ مَنْ يُرِدْ فِيهِ بِإِلْحٰادٍ بِظُلْمٍ نُذِقْهُ مِنْ عَذٰابٍ أَلِيمٍ . ⁴ براساس اين سنت تغيير ناپذير و حكم جاودانۀ الهى، واقعه‌اى كه در عام‌الفيل روى داد و در آن سپاه ابرهه به عذاب الهى گرفتار آمد، اتفاقى منحصر به فرد يا تصادفى تاريخى نيست.

نكته اساسى كه نبايد از آن غفلت شود و اين فصل عهده‌دار تبيين آن است اينكه، گرچه كعبه از قداستى ويژه برخوردار است و از ديرزمان از گزند تهاجم اصحاب فيل و مانند آن