119رو به سوى او دارى، دل هم به سوى خدا داشته باش. در غير اين صورت، رنج سفر برده‌اى و در نهايت، راندۀ درگاه مى‌شوى.

وقتى آهنگ زيارت مى‌كنى، چنان باش كه به سفرى بى‌برگشت مى‌روى، وصيت به همسر و فرزندان كن، و با اين گسستن رابطه از خانه و زندگى، قطع رابطه با دنيا و سفر به آخرت را به ياد آر. آنكه به سفر حج مى‌رود، نبايد از سفر آخرت غافل باشد.

رهتوشه زائر، بايد زاد راه را از راه حلال به دست آورد و حرص بر مال اندوزى و افزون‌تر كردن ثروت نداشته باشد. راه آخرت، طولانى‌تر از راه حج است و رهتوشۀ آن «تقوا» است. جز تقوا، آنچه هست، گذاشتنى و رفتنى است.

برخى از خوراكيها، همان آغاز سفر فاسد مى‌شود و هنگام نياز، دست حاجى تهى است. حاجى بايد بكوشد اعمالش كه رهتوشۀ آخرت است، از قصور و ريا دور باشد، تا تباه نگردد و براى مقصد بعدى هم (آخرت) بماند.

مركبى نيز براى سفر آخرت لازم است، مركبى كه پوينده را تا به مقصد برساند و در ميان راه، وانگذارد.