153كه به‌قول سيدقطب، امربه خوردن گوشت ذبيحه، استحبابى است و امر به‌خوراندنِ گوشت به‌فقيرومستمند، وجوبى‌است و شايد هدف از خوردن گوشت اين باشد كه فقراى مستمند بدانند كه گوشت پاكيزه و خوب است.

«... وَ لَعَلّ الْمَقْصُود مِن أكل صاحبها مِنْها أنْ يُشعر الفُقَراء، انَّها طيّبة كريمة». ¹

زمخشرى در بحث از اين بخشِ آيه، در «بهيمة الأنعام» نوشته است: ²

بهيمه، هر چهارپاى بى‌زبانى را دربر مى‌گيرد ولى با اضافه شدن به «اَنعام» فقط گاو و گوسفند و شتر را شامل مى‌شود.

امرِ در «فَكُلُوا مِنْهٰا» براى اباحه است؛ زيرا عرب جاهلى، از نسائك ³ و قربانى‌هاى خود، چيزى نمى‌خورد ولى اسلام براى برقرارى مساوات و مواسات با فقرا، خوردن گوشت قربانى را مباح دانسته و گفته است: «فَكُلُوا مِنْهٰا». ⁴

نويسندۀ «اقصى‌البيان» هم در اين باره نوشته است: ⁵

امر به خوردن از ذبيحه، شايد از اين جهت باشد كه در جاهليّت،