154اعراب به علّتِ تشخّص و خود را تافتۀ جدا بافته دانستن، از گوشتِ قربانى نمى‌خوردند ولى اسلام دستور داد اندكى هم كه شده از گوشتِ قربانى بخورند تا ميان اغنيا و فقرا مساوات و مواسات برقرار شود.

قرطبى در بحث از وَ أَطْعِمُوا الْبٰائِسَ الْفَقِيرَ؛ نوشته است: ¹

فقير صفت بائس است و بائس كسى است كه بؤس و شدّت فقر، او را فرا گرفته باشد. يقال: بئس، يبأس، بأْساً؛ افتقر، فهو بائسٌ.

وگاه «بائس» بركسى‌كه حادثه‌اى براى‌او رُخ‌داده‌باشد، اطلاق مى‌شود.

بَؤُسَ، يَبؤس، بَأْساً؛ اذا اشتدَّ. ²

نويسندۀ مسالك‌الأفهام، ذيل بحث از آيۀ مزبور، نوشته است: ³ به قول زمخشرى عبارت «وَ يَذْكُرُوا اسْمَ اللّٰهِ» كنايه است براى ذبح و نحر ؛ زيرا مسلمانان در هنگام ذبح و نحر، نام خدا را بر زبان مى‌آورند و اين خود دليلى است بر اين‌كه غرضِ اصلى، تقرّب به خدا و به ياد خدا بودن است.

دنبالۀ آيه هم كه گفته شده: ...فَكُلُوا مِنْهٰا وَ أَطْعِمُوا الْبٰائِسَ الْفَقِيرَ مى‌تواند قرينه‌اى باشد براى تأييد سخن زمخشرى؛ زيرا امر به خوردن و خوراندن، معمولاً پس از ذبح و نحر است.