66
وداع
راه بگذاريم وقصد حضرت عالى كنيم
(سنايى)
ميهمان حرم الهى، وقتى تمام كارهاى خود را انجام داد و آمادۀ سفر معنوى حج گرديد، بايد با تمام دوستان و آشنايان خود وداع كند و با آنها خداحافظى نمايد. البته دلكندن از نزديكان و آنچه مورد علاقۀ انسان است، سخت و دلهرهآور است؛ ليكن شوق زيارت خانۀ خدا، همۀ سختىها و مشكلات را آسان مىكند. در اينجاست كه روندۀ اين راه، بايد چشم دل خويش را باز كند و با معرفت و بصيرت از همه چيز دل بكند.
پير عارفان، ميرزا جواد ملكى تبريزى رحمه الله گويد:
«[ حجگزار بايد] در قلب و باطنش، تمام آنچه مورد تعلّق اوست، از وطن و اهل و جميع علايقش، همه را به خدا بسپارد و امر خويش را و آنچه در سفر با اوست، به پروردگار خانه واگذارد و به اينكه خداى تعالى، بهترين جانشين او در مراقبت به حال بازماندگان او و بهترين رفيق و همراه او در راه زيارت او و محل ورود او و آنچه با اوست، اميد نيك داشته باشد و بداند كه او بهترين جانشين و بهترين رفيق و ميزبان است و نيز سزاوار است كه در سفر خود، چيزى كه فكر و خيال او را پراكنده كند، از علايق، مانند: زن و فرزند و رفيق ناموافق و اسباب غيرلازم براى خود قرار ندهد و حتى اسباب لازم را هم متروك دارد ورفيق او هم در حسب و توانايى جز