64طريق مىنمودند و از همه چيز مهمتر براى آنان، زاد و توشۀ راه بود.
عارف كامل مرحوم محمد بهارى همدانى رحمه الله گويد:
«[ حجگزار] مهما امكن سعى در حِلّيّت خرجى خود بنمايد و زياد بردارد و از انفاق مضايقه ننمايد؛ زيرا كه انفاق در حجّ انفاق در راه خداست. چرا بايد انسان دلگير باشد از زيادى خرج؟ بهترين توشهها را بردارد و زياد بذل نمايد كه درهمى از او در احاديث اهلبيت عليهم السلام به هفتاد درهم است. ازهد زُهّاد، اعنى سيّد سجّاد عليه السلام وقتى كه حج مىفرمودند، از قبيل بادام و شكر و طويات و سويق 1بر مىداشتند». 2
عالم ربّانى علّامه مولى مهدى نراقى رحمه الله گويد:
«توشۀ سفر حاجى، بايد از حلال باشد و در آن وسعت و فراخى دهد و نيكوى آن را بردارد و از بذل و انفاق آن ناخشنود نباشد؛ بلكه خوشحالى و دلشادى نمايد؛ زيرا انفاق در راه حج، حج كردن در راه خداست و يك درهم آن هفتصد درهم پاداش يابد.
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «از بزرگوارى مرد اين است كه چون براى سفر بيرون رود، توشۀ او نيكو باشد.» و حضرت سجّاد عليه السلام هرگاه به حج سفر مىفرمود، از بهترين زاد از لوزينه (نوعى شيرينى كه با بادام مىسازند) و خشكبار و شيرينىجات، توشه بر مىگرفت و حضرت صادق عليه السلام مىفرمود: «وقتى مسافرت مىكنيد، توشهدان برگيريد و نيكوترين خوردنىها را در آن بنهيد». 3