226را «طواف نساء» تفسير كرده‌اند ¹ كه مى‌توان طوافى را كه آيه بيان داشته، آن را اعم از «طواف زيارت» و «طواف نساء» دانست، چنان كه اين طواف «طواف عمره» را نيز مى‌تواند شامل شود. ²

موضوع ديگرى كه در تفسير اين آيه و در ارتباط با اين طواف از امام باقر عليه السلام بيان شده، اين است كه، از طرفى ارتباط حج و امامت را به عنوان يك ارتباط استوار اعتقادى و از طرف ديگر به عنوان عالى‌ترين تبلور «بهداشت روانى» بيان مى‌دارد.

ابوعبيده مى‌گويد: وقتى امام باقر عليه السلام در مكّه و به هنگام طواف مشاهده كرد، افراد طواف ناقص (و بدون روح و عرفان و عقيده) انجام مى‌دهند، فرمود: كَفِعٰالِ الْجٰاهِلِيَّةِ، أَ مٰا وَاللّٰهِ مٰا أمِرُوا بِهٰذٰا، وَمٰا امِرُوا إِلّاٰ أنْ يَقْضُوا تَفْثَهُمْ وَلْيُوفُوا نُذُورَهُمْ، فَيَمُرّوُا بِنٰا فَيُخْبِرُونٰا بِوِلاٰيَتِهِمْ وَيَعْرِضُوا عَلَيْنٰا نُصْرَتَهُمْ. ³

اين گونه طواف انجام دادن، كارهايى است مثل كارهاى زمان جاهليّت، نه به خدا سوگند، چنين دستورى ندارند (و چنين طوافى كامل نيست) بلكه آن چه دستور دارند اين است، كه طواف خود را با پاكيزگى (و نظافت) انجام دهند، به نذرهاى (صحيح) خود وفا كنند و آن گاه نزد ما آيند و ولايت و اطاعت خويش را خبر دهند و نصرت (و حمايت) خود را به ما عرضه كنند و اعلام دارند. تا پيوند عملى حج و امامت تبلور عينى يابد.