186امام عليه السلام پاسخ داد: «هنگامى كه وقت نماز فرا رسيد، اذان و اقامه بگو تا بشناسى پيروز كيست.» ¹

اين مطلب كنايه از اين است كه نماز اساس اسلام است؛ «اَشْهَدُ أنّكَ قَدْ أقَمْتَ الصَّلاة...».

نماز در ظهر عاشورا

در، الكامل ابن‌اثير ² و تاريخ طبرى ³ آمده است: «در گرماگرم نبرد، ابوثمامۀ صاعدى (عمروبن كعب) به امام عليه السلام گفت: فدايت شوم، دوست دارم تا آخرين نمازم را به امامت شما به جاى آورم».

امام عليه السلام سر خود را به‌طرف آسمان گرفته، نگاهى كرد و گفت: «نماز را به يادم آوردى، خدا تو را از نمازگزاران و ذاكران محسوب بدارد. آرى؛ اين ساعت، ساعت نماز است، از آنان بخواه كه از جنگ دست بردارند تا نماز اقامه كنيم». ⁴

از سوى امام عليه السلام «آتش‌بس موقت» پيشنهاد شد.

«حصين‌بن نمير» از ميان لشكر كفر پاسخ داد: «إنَّها لاٰ تُقْبَل»؛ «نماز شما پذيرفته نيست!» حبيب بن مظاهر، پاسخ داد: «نماز پسر پيامبر پذيرفته نيست ولى نماز شما پذيرفته است؟!». بار ديگر درگيرى اوج گرفت. امام لشكر خود را به دو گروه تقسيم كردند؛ گروهى مشغول نبرد شدند و گروهى ديگر به نماز ايستادند و امام عليه السلام نماز ظهر و عصر آن روز را به صورت «نماز خوف» خواندند؛ ⁵ چنانكه در تاريخ طبرى آمده است: امام عليه السلام در ظهر عاشورا نماز خوف خواند. ⁶

برخى نوشته‌اند: فقط امام عليه السلام به نماز ايستادند و ياران پروانه‌وار با ايما و اشاره