48چون قبيلۀ خزاعه به امارت مكه رسيد و ساكن آن شد، فرزندزادگان اسماعيل عليه السلام كه از جنگ ميان خزاعه و جرهميان كنار بودند و در آن وارد نشدند، از خزاعه درخواست كردند كه اجازه دهند با ايشان يا پيرامون آنها سكونت اختيار كنند كه به آنان اجازه دادند.
ليكن مضاض بن عمرو بن حارث جرهمى كوشش نمود كه آنها هم در اين باره اجازه گرفته و در مكه ساكن شوند ليكن به آنان اجازه داده نشد 1».
قبيلۀ خزاعه همچنان به كعبه و پرده دارى آن و سالارى در مكه مشغول بودند و فرزند زادگان اسماعيل عليه السلام درمكه و پيرامون آن با ايشان بودند و كسى براى آنان مزاحمتى ايجاد ننموده و چيزى از آنان مطالبه نمىكرد.
لُحىّ، كه همان ربيعة بن حارثة بن عمرو بن عامر است، با فهيره دختر عامر بن عمرو بن حارث بن مضاض بن عمرو جرهمى كه سالار جرهميان بود، ازدواج كرد. فهيره براى او عمرو را به دنيا آورد كه اين عمرو همان عمرو بن لُحىّ است. او در مكه و ميان مردم عرب به مقام و شرفى رسيد كه در تمام دورۀ جاهلى كسى، پيش و پس از او، به چنان مقام و عزّت نرسيد.
عمرو بن لحىّ و پسرانش پس از او پانصد سال سرپرست امور خانه بودند و آخرين ايشان شخصى به نام حليل بن حبشية بن سلول بن كعب بن عمرو بود كه قصىّ بن كلاب دختر او، حُبى را به همسرى برگزيد. اين خاندان پرده داران و گنجوران كعبه بودند و به كارهاى آن قيام مىكردند و سالارى مكه را به همراه داشتند.
در طول اين مدت خانه آباد بود و هيچگونه سستى به آن راه نيافته بود. قبيلۀ خزاعه پس از جرهميان هيچگونه گناهى در آن آشكار نكردند و چيزى از كعبه سرقت ننمودند و آنان همگان در بزرگداشت كعبه و دفاع از آن كوشا بودند.
ازرقى در تاريخ خود، به نقل از محمد بن عبدالعزيز آورده است 2: