49«به روزگار فرمانروايى قبيلۀ خزاعه، سيل عظيمى در مكه به سوى كعبه به راه افتاد؛ به طورى كه مردم مكه را غافلگير كرد. اين سيل پيرامون كعبه را فرا گرفت و سپس به پايين مكه سرازير گرديد.
در اين سيل جنازۀ يك زن و مرد به دست آمد. مرد شناسايى نشد امّا زن را كه نامش «فاره» و از ساكنان منطقۀ بالاى مكه بود، شناختند. از اين رو، آن سيل به «فاره» مشهور گرديد.
از اين پس قبيله خزاعه بر گِرد خانه ديوارى كشيد و حجر اسماعيل را نيز ضميمۀ آن ساخت تا بدين وسيله كعبه رااز ورود سيل مصون بدارد. اين ديوار تا هنگام بازسازى كعبه از سوى قريش به همان حال باقى بود».
لازم به يادآورى است كه بلندى ديوار مزبور، به اندازۀ قامت يك انسان بوده است؛ زيرا در دوران خزاعيان، كعبه نسبت به اطراف خود، در نقطۀ مرتفعى قرار داشت.
ارتفاع كعبه در دوران خزاعه، نُه ذراع بوده كه همان ارتفاع خانۀ خداى ساخته شده توسط حضرت ابراهيم خليل عليه السلام بوده است.
ديوارى كه خزاعيان بر گرد خانۀ كعبه كشيده بودند، داراى درى از روى زمين، همانند در كعبه بود كه درست در مقابل در خانۀ خدا قرار داشت 1.
ميان ديوار ساخته شده بر پيرامون كعبه و خانۀ كعبه، فضايى به اندازۀ نيمى از مطاف كنونى مسجد الحرام (منظور كعبه و مقام ابراهيم است) وجود داشت و خزاعيان و ديگر طواف كنندگان در داخل آن، ميان ديوار و خانۀ كعبه طواف مىكردهاند.