444برخى كشتزارها پوشيده شده بود.بعضى از خانه‌هاى ياد شده به وسيلۀ چوب‌هاى نى و برخى ديگر از قلوه سنگ،بنا گرديده بود.اين جانب دو خانه را در ميان آنها ديدم كه از برون به وسيلۀ آهك پوشيده شده بود.خانه‌هايى كه از نى بنا گرديده بود،درون و برون آنها به وسيلۀ خميرى از گل و آهك آغشته گرديده بود.
اين مكان داراى مسجدى مى‌باشد كه بر جايگاه نماز پيامبر صلى الله عليه و آله به هنگام خروج از اين سمت،بنا گرديده است.
در سمت راست در اين مسجد به سوى درون،چاه آبى وجود دارد كه اين آب از معجزات حضرت به شمار مى‌آيد و در حالى كه در آن هنگام ايشان و پيروان وى نياز شديد به آب داشتند،از ميان انگشتان حضرت آب فوران كرد.آب اين چاه بسيار گوارا مى‌باشد.
اخيراً از سوى«كاظم پاشا»،رييس ادارۀ راه آهن حجازى تلمبه‌اى را بر دهانه اين چاه قرار داده‌اند كه بدين وسيله از آلودگى آب آن جلوگيرى به عمل آوره‌اند.-خداوند به او جزاى خير عطا نمايد.
قطار همچنان به حركت خود ادامه مى‌داد تا اين كه از ايستگاه«ذات الحج»عبور نمود.در اين مكان قلعه‌اى كهن قرار داشت كه بارهاى محمل شامى به هنگام سفرش از خشكى،در آن قرار داده مى‌شد.در نيمه‌هاى شب به ايستگاه معان رسيديم.اين ايستگاه بزرگترين ايستگاه ميان مدينه منوره و شام به شمار مى‌آيد كه در كيلومتر 459 راه دمشق قرار دارد.
در اين مكان،كارگاه بزرگى براى تعمير لكوموتيوها و خانه‌هايى براى كارگران راه آهن وجود دارد.همچنين خانه‌اى زيبا كه متعلق به«منيسر پاشا»است در آن جا ديده مى‌شود.دهكدۀ«معان»در فاصلۀ دو هزار مترى از ايستگاه با اندكى انحراف به شمال،در غرب آن قرار گرفته كه به علت قرار گرفتن اين دهكده در دل كوه مسافرين نمى‌توانند آن را از ايستگاه مشاهده نمايند.
ساكنين آن در حدود هزار نفر هستند كه اغلب آنان در كارهاى خط راه آهن مشغول به كار مى‌باشند.پيش از اين ساكنين اين بخش براى تجارت‌هاى ساده مهاجرت مى‌كنند