443مشقتى جانكاه،مجدداً چادر را نصب مى‌كردند.اين قرنطينه داراى دوازده سالن بود كه برخى از آنها به وسيلۀ شبكه‌اى از سيم‌ها از هم جدا گرديده بود.اين سالن‌ها به گونه‌اى قرار گرفته بود كه شش سالن در برابر شش سالن ديگر بود كه از ميانۀ آنها،خط راه آهن عبور كرده بود طول هر سالن يك صد متر و عرض آن 75 متر بود و هيچ گونه ساختمانى در آنها ديده نمى‌شود تنها بنايى كه وجود داشت در كنار سالن اول بود كه اين ساختمان ويژه بخار است و سربازان پاسدار و خدمتگزاران،به اين بخش منتقل شدند و لباس‌هاى آنان را در معرض اين بخار قرار دادند در حالى كه همگى لخت و عريان بودند و به علت سرما در حال ايستاده مى‌لرزيدند.بدون شك دولت سربلند ما،مى‌بايست توجه بيشترى به اين قرنطينه 1نمايد،تا تمامى زايرين بيت اللّٰه الحرام،بتوانند با كمال آسايش و راحتى اين ايام را در اين بخش بگذرانند.
در حالى كه خديو روزهاى قرنطينه بهداشتى خود را مى‌گذرانيدند،برخى از بزرگان اين منطقه به همراه«وفابك»،جانشين فرماندهى«معان»و«على بك فواد»منشى ويژه استاندارى،براى عرض سلام و اداى احترام،به قرنطينه آمدند،ليكن بنابر مقررات قانون قرنطينه خديو آنان را نپذيرفت و ناگزير همگى در اداره قرنطينه به ضيافت او باقى ماندند، تا اين كه زمان تعيين شده در صبح روز جمعه،21 ژوئن به پايان رسيد.پس ميهمانان در سراپردۀ خديو،به حضور وى شرفياب گرديدند و به دستبوسى ايشان نايل گرديدند.
در اين هنگام بود كه لكوموتيو قطار روشن شد و قطار خديو در ساعت دو بعد از ظهر آن روز به حركت در آمد.در آغاز از ايستگاه«تبوك»گذشتند.اين ايستگاه كه بسيار كوچك بود،در فاصله هزار مترى شمال قرنطينه در كيلومتر 693 راه شام واقع گرديده بود.اين ايستگاه تا شهر«تبوك»در حدود سيصد متر فاصله داشت.خانه‌هاى اين دهكده، بر روى بلندى‌هاى ميانى اين صحرا قرار داشت كه اطراف آنها به وسيلۀ نخلستان‌ها و