89
منقول است كه كسى گفته است : سالى از سالها به حجّ مى‌رفتم، در راه از قافله دور افتاده و به توكّل قطع مسافت مى‌كردم، ناگاه از كنار بيابان كودكى در سنّ هشت و يا نه سالگى پيدا شد، جامۀ كوتاهى پوشيده و نعلين در پا كشيده، نه زادى با او دارد و نه راحله، گفتم : سبحان‌اللّٰه، باديه به اين خونخوارى و كودكى بدين خُردسالى ! چگونه به مقصد تواند رسيد !؟ نزد وى رفته گفتم : اى صبى 1 از كجا مى‌آيى ؟ گفت : مِنَ اللّٰهِ 2، گفتم : به كجا مى‌روى ؟ گفت : إلَى اللّٰهِ 3، گفتم : چه مى‌جويى ؟ گفت : رِضآءَ اللّٰهِ 4، گفتم :
زاد و راحله‌ات كو ؟ گفت : زادي تَقوٰايَ وَ راحِلَتي رِجلايَ وَ مُرادي مَولاي 5، گفتم :
بيابان بدين خونخوارى و تو كودكى بدين خردسالى، چه خواهى كرد ؟ گفت : هيچ كسى را ديده‌اى كه به زيارت دوست رود و وى او را محروم كند ؟ من از سخنان او متعجّب شدم، گفتم : خبر ده مرا كه تو كيستى ؟ گفت : يا شيخ، چه مى‌خواهى از محنت‌زدگان روزگار ؟ من در اين باب مبالغه كردم، گفت : نحنُ قومٌ مظلومونَ، نحنُ قومٌ مطرودونَ، نحنُ قومٌ مقهورونَ، نحنُ قومٌ مقتولونَ : ما قوم ستم رسيدگانيم، ما گروهى از وطن راندگانيم، ما قومى به دست دشمنان درماندگانيم، ما قومى از جور و ستم كشته شدگانيم 6. گفتم : از كلام تو معلوم نشد كه تو كيستى، بيان را زياده كن. گفت : نحنُ عَلَى الحوضِ زوّادُهُ
يعنى : 7
ما آب دهندگانيم از حوض كوثر آيندگان را، و ايشان را مسعود و مُستَسعد 8مى‌گردانيم.