88
سَلنى بلا رغبة و لا رهب
و لا حساب إنَّني أنا اللّٰه 1
[ يعنى :] 2
اى بندۀ گرامى من، اجابت نمودم تو را و قبول كردم دعاى تو را، و تو در پشت پناه منى، و هرچه گفتى قبول كرديم و دانستيم آن را.
صداى تو را مشتاقند ملائكۀ من، پس كفايت كند تو را چنين صدايى كه ملائكۀ من مشتاق باشند، بتحقيق به گوش لطف و مهربانى شنيديم آن صوت را.
دعاى تو مى‌رسد به حجابات عزّت و جبروت 3 و مقامات عظمت و ملكوت 4 كه پرده‌هاى ردّ و كم لطفى دامنگير وى نگرديد، پس كفايت مى‌كند در لطف و مرحمت اينكه پرده را از ميان خود گشوديم و برداشتيم.
در توجيه اين كلام شريف [ يعنى بيت چهارم : لَو هَبَّت...] دو وجه ذكر نموده‌اند :
اوّل اينكه : ضمير جوانبه راجع است بسوى دعا؛ يعنى : دعاى تو به مقام بلندى از قرب خداوندى به جايى رسيده است كه اگر صاحب شعور و مرد صاحب عقل و روح مى‌شد هر آينه از تجلّيات انوار جلال خداوندى و احاطۀ اشراقات ربّانى مدهوش و بيخود مى‌گرديد و مانند كسى كه از هر طرف باد تندى او را گرفته باشد [ از خود] بى‌خود [ شده] ، به زمين مى‌افتاد.
دوّم اينكه : ضمير جوانبه از باب التفات راجع است به خود امام حسين عليه السلام ؛ يعنى [ ايشان] از بسيارىِ عبادت و خضوع، و نهايت محبّت و خشوع، جسم مباركش در ضعف به مرتبه‌اى رسيده كه اگر بادى به او بوزد هر آينه بى‌اختيار به زمين خواهد افتاد.
سؤال نما از من هرچه دلت مى‌خواهد و به خاطر خطور نمايد بى‌اعراض نااميدى، و بى‌خوف و خجالت، و بى‌حساب و نهايت، بدرستى كه منم خداوند عالميان كه در عطاى من حسابى و اندازه‌اى نمى‌باشد (چنانچه عطاى محتاجان چنين است).