71عبداللّٰه از بناى كعبه فارغ شد، اندرون و بيرون او را با خَلوق ¹ خوشبو گردانيد و آن را پيراهن قباطى ² پوشانيد و با تمام اهل مكّه پابرهنه بيرون رفته از تنعيم ³ عمره آوردند (گويند تنعيم ⁴ جايى است در چهار ميلى مكّه و معروف است به مسجد عايشه)، و خود عبداللّٰه در آن روز صد شتر قربانى كرد، و اين عمره در 27 ماه رجب سال 64 هجرى بود. و عبداللّٰه درى براى كعبه قرار داد، و او را سه ستون چوبين نهاد، چنانچه الحال هست، و شاذروان ⁵ را با قدرى از حجر اسماعيل عليه السلام داخل [ بيت] نمود؛ نظر به حديث كه شنيده بود از خالۀ خود، عايشه دختر ابى‌بكر ⁶.

چنانچه بخارى و مسلم روايت كرده‌اند از عايشه كه رسول‌خدا صلى الله عليه و آله به او فرمود :

يا عايشه، اگر اين نبود كه قوم تو قريب العهدند به جاهليّت و شرك، و مى‌ترسم كه دلهاى ايشان انكار كند، هرآينه خراب مى‌كردم كعبه را و داخل مى‌نمودم در آن آنچه را كه بيرون شده، و مى‌چسبانيدم درِ او را به زمين، و دو در بر آن قرار مى‌دادم، يكى شرقى و ديگرى غربى، و مى‌رسانيدم آن را به اساس ابراهيم عليه السلام ، و زياد مى‌كردم در آن شش ذرع ⁷ از حِجر را زيرا كه قريش آن را كم كرده‌اند؛ پس اگر قوم تو خواهند كه خانه را از نو بسازند بعد از من، بيا تا به تو نمايم آنقدر را كه [ قصد] كرده‌ام؛ پس حضرت صلى الله عليه و آله به عايشه نمود ⁸ قريب به هفت ذرع ⁹ از حِجر را ¹⁰.

و نيز عبداللّٰه در اندرون كعبه به سمت ركن شامى، پله‌اى قرار داد كه از آن به بام توان رفت و بر بام ناودانى نيز قرار داد، و همچنين روزنه‌ها از براى روشنى بنا نهاد ¹¹.