181بعد از اين مناجات ديگر باره گفت : ألا أيُّها المقصودُ في كلِّ حاجتي

يعنى ¹ :

اى آن كسى كه بندگان در هر حاجتى رو به درگاه تو مى‌آورند، تويى مقصود و مرجع من در جميع حوائج؛ شكايت آوردم بسوى تو ناخوشىِ احوال خود، پس رحم فرما به شكايت من؛

اى اميدگاه من، تو زايل مى‌كنى اندوهِ بسيار مرا؛ پس ببخشاى بر من همۀ گناهان مرا، و روا كن حاجت من را؛

آمدم به درگاه تو، به [ همراه] عملهاى زشت و تباه، و نيست در ميان خلق بنده‌اى به گناهكارى من؛

آيا مى‌سوزانى من را ميان آتش ؟ اى نهايت آرزوهاى بندگان، پس كو اميدوارى من به رحمت تو، و كو ترسيدن من از غضب تو ؟

آنگاه بى‌هوش افتاد؛ نزديك وى رفته ديدم حضرت امام زين العابدين علي بن الحسين عليهما السلام است، پس سر مبارك آن حضرت عليه السلام را به كنار گرفتم و گريه نمودم، قطره‌اى از اشك من بر صفحۀ رخسار او چكيد؛ چشم باز كرد و گفت : كيست اينكه بر سر ما آمده‌اى ؟ گفتم : بندۀ حقير تو، اصمعى؛ اى سيّد من اينقدر گريه و بيتابى [ براى] چيست ؟ و از اهل بيت نبوّت و معدن رسالت ! نه خداى تعالىٰ مى‌فرمايد : «إِنَّمٰا يُرِيدُ اللّٰهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيراً» ²؛ يعنى : خداوند عالم در اين آية اهل بيت رسول خدا صلى الله عليه و آله را به پاكى ياد فرموده و تو از جملۀ ايشانى، پس چرا چندين گريه و زارى را از حد مى‌برى و به فرزندىِ پيغمبر خدا صلى الله عليه و آله مُستظهَر ³