180خلاصه آنان كه در اداى وظايف عبوديّت راغبند، خوف الٰهى در نظر آنها واقع است از غير آنها؛ و ايشانند كه همواره از تفكّر و ملاحظۀ رفعت و علوّ ناحيۀ قدسيّۀ الٰهيّه، خودشان را در جنب آن محو، و كرده‌هاى خودشان را سبب مسئوليّت پنداشته، در طَرائفِ 1 امكِنه 2 و ازمِنه 3 (كه به محبوبيّت سبحانى امتياز و تعيين دارند)، طلب مغفرت كرده تقرّب مى‌جويند؛ چنانچه اصمعى گويد كه : شبى طواف خانۀ كعبه مى‌كردم، جوانى ديدم كه استار كعبه را گرفته مى‌گفت : يا مَن يُجيبُ دعا المضطرِّ فى الظّلَم
يعنى 5 :
اى آن كسى كه اجابت مى‌كنى دعاى كسى را كه در ظلمات غفلت و گناه فرومانده، و اى زايل كنندۀ ناخوشىِ حال و بلا و رنج بنده‌هاى خود؛
بتحقيق كه خفته‌اند كسانى كه به حضرت تو آمده‌اند در گرد خانه كعبه و بيدار شدند، و تويى زنده و پاينده كه هرگز نخفتى و نمى‌خوابى؛
مى‌خوانم تو را اى پروردگارِ من اندوهگين و شوريده‌دار و مضطرب حال؛ پس رحم كن بر گريستن من به حقّ خانه و حرم كعبه؛
اگر سَفيهِ سبك مغزى به جود تو اميد نداشته باشد پس كه جود مى‌كند بر گناه كاران، به كرَم و بزرگوارى ؟