179فاقدين شرايط اشخاصى هستند كه بر انبيا و اوصيا عاقّ ¹ شده، و شمشير طغيان و بى ادبى بر روى مبارك ايشان كشيده‌اند و هرچه از آثار شقاوت و بدطينتى در خميرۀ آنها امكان فعليّت داشته، در حقّ اولياءاللّٰه مضايقه نكرده‌اند، با همۀ اين، خرقۀ تزوير و حيله را پوشيده، بخواهند با اينكه عاقّ بر اولياءاللّٰه شده‌اند، از ربّ الاولياء دركِ فيوضات موعوده نموده و در زمرۀ اوليا باشند؛ چنانچه سعيد بن مسيّب گويد كه : بعد از شهادت مولايم حسين عليه السلام ، به حجّ رفته و روزى مشغول طواف بودم، ناگاه مردى را ديدم كه دستهاى او قطع شده بود و رويش سياه و تيره بود، و بر جامه‌هاى كعبه خود را چسبانيده مى‌گفت : اى خداوند مكّه، پروردگار اين بيت الحرام هستى، من را بيامرز، و گمان ندارم كه بيامرزى اگرچه شفاعتِ من كنند جميع سكنۀ آسمانها و زمينها و تمام مخلوقات تو، به سبب بزرگى گناه من. سعيد گويد كه : مشاهدۀ اين امر، مرا و ساير طواف كنندگان را از طواف بازداشت، و مردم دور او را گرفتند، و ما هم به نزد او اجتماع كرديم و گفتيم : واى بر تو ! اگر شيطان بودى نبايست اينطور از رحمت خدا مايوس باشى، تو كيستى و گناه تو چيست ؟ پس آن مرد به گريه درآمد، گفت : اى قوم، من خود به گناه خود از شما عارف‌تر هستم ². گفتيم : بگو آن گناه را كه تو را مايوس كرده، گفت : بدانيد كه من ساربان ابى‌عبداللّٰه الحسين عليه السلام بودم در آن وقت كه از مدينه بسوى عراق بيرون آمد؛ الحاصل : بيان كرد تمامى احوال خود را و گفت كه بخاطر يك بند زيرجامه، دستهاى مبارك آن حضرت را قطع كردم و در همان شب، به نفرين پيغمبر صلى الله عليه و آله دستهايم شل شد و صورتم سياه گرديد و به عذاب اليم دچار شدم، و الآن به نزد اين خانه آمده‌ام كه اين را شفيع خود كنم و مى‌دانم كه خدا مرا نخواهد آمرزيد. پس، از اهل مكّه كسى نماند مگر اينكه حكايت او را شنيد و بر او لعنت نمود و همه به او گفتند كه : كافى است تو را اين كار كه كرده‌اى اى لعين ³.