200رسيده است، پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم فرمودهاند:
«ان الميّت يُعَذَّب ببكاء اهله»
«ميّت، با گريۀ بستگان خود در عذاب مىافتد» 1.
به اعتقاد ما، ظاهر اين حديث با رفتار خليفه دوم «عمر» در مواردبسيارى كه تاريخ آنها را ثبت كرده است، در تعارض است. از آن جمله:
1. هنگاميكه خبر مرگ نعمان ابن مقرن المزنى به عمر رسيد، عمر از منزل خارج شد، بر بالاى منبر رفت و اين خبر را به مردم رساند، آنگاه دست خود را بهروى سرگذاشت و گريست 2.
2. هنگاميكه خالدابن وليد از دنيا رفت، عمر در سوگ او گريست و وقتىاين خبر به او رسيد كه كسانى زنان را از گريستن منع كردهاند گفت: تا وقتى كه گريۀ زنان بنى مغيره بر ابى سليمان به صورت لغو و لقلقه (صداى گريه باچرخانيدن در گلو) نباشد، برآنان باكى نيست. 3
3. برادر عمر، زيدابن خطّاب در گذشت و دوست او - از قبيلۀ بنى عدى ابن كعب - به مدينه آمد. وقتى چشم عمر به او