192

اللّه عزّ و جلّ»

«چشم گريان است و اشك ريزان و قلب سوزان و البته خداوند را عصيان نخواهيم كرد ». ¹

علامۀ امينى در اثر گران سنگ خود«الغدير»، موارد بسيارى از گريۀ پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم و صحابه و تابعين را در مصيبت فقدان عزيزان و دوستان، گرد آورده است. نمونه‌هاى ذيل، از جمله مواردى است كه اين محقق انديشمند بدانها اشاره كرده‌است:

«وقتى حمزه قدَّس سرَّه در جنگ احد به شهادت رسيد، صفيه دختر عبدالمطلب قدَّس سرَّه سر رسيد و به دنبال پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم مى‌گشت [وقتى آن حضرت را يافت] پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم بين او و انصار فاصله شد و فرمود: او را به حال خود گذاريد. صفيه در نزد پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم[يا جنازۀ حمزه ] نشست و گريست. هرگاه صداى او به گريه بلند مى‌شد، صداى گريۀ پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم نيز؛ و اگر او آهسته مى‌گريست پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم هم. فاطمهعليها السَّلام دختر رسولخدا صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم نيز مى‌گريست و پيامبرصلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم همراه او گريه مى‌كرد و مى‌فرمود:

هرگز كسى مانند تو مصيبت زده نخواهد شد». ²

«پس از جنگ احد كه پيامبر صلَّى اللّٰه عليه و آله و سلَّم‌به مدينه بازگشتند، با خبر شدند كه زنان انصاربر شهداى خود گريه مى‌كنند.

حضرت