101در همين زمينه لازم به يادآورى است كه در قرآن ، كراراً به ذات اقدس الهى صفاتى چون مكر و كيد و خدعه و نسيان نسبت داده شده است . در حاليكه مسلّماً ساحت الهى از ارتكاب اين گونه امور ( به مفهوم و شكل رايج آنها در ميان انسانها ) منزه است . با اين وصف در قرآن به ذات اقدس الهى صفت مكر و كيد و خدعه و نسيان نسبت داده شده است :

1 . «يَكِيدُونَ كَيْداً * وَ أَكِيدُ كَيْداً». ¹

2 . «وَ مَكَرُوا مَكْراً * وَ مَكَرْنٰا مَكْراً». ²

3 . «إِنَّ الْمُنٰافِقِينَ يُخٰادِعُونَ اللّٰهَ وَ هُوَ خٰادِعُهُمْ». ³

4 . «نَسُوا اللّٰهَ فَنَسِيَهُمْ». ⁴

با توجه به امتناع دگرگونى در علم خدا ، محققان شيعه درباره استعمال لفظ بداء ، تحقيقات مفصلى دارند كه مجال ذكر آنها در اين مختصر نيست و طالبان تفصيل را به كتب ياد شده در زير ارجاع مى دهيم . ⁵

2 . آنان در به كار بردن اين واژه از پيامبر گرامى ( صلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم ) پيروى مى كنند ، زيرا خود آن حضرت ، واژه « بدا للّه » را در مورد سه نفر كه مبتلا به بيمارى پيسى و كچلى و كورى بودند ، به كار برده است .

بخارى در صحيح خود نقل مى كند :

«إنّهُ سَمِعَ مِنْ رَسُولِ اللّهِ أَنّ ثلاثةً فى بَنِى إِسْرائِيل : أَبْرَصُ وَأَقْرَعُ وَاعْمى بَدا للّهِ أَنْ يَبْتَلِيَهُمْ . . . » . ⁶