204بخارى از اسامة بن زيد نقل مىكند كه پيامبر صلى الله عليه و آله حسن و حسين را در آغوش مىگرفت و مىفرمود: «خدايا! من آن دو را دوست دارم، تو نيز آنها را دوست بدار.» 1
ما، دربارۀ «سعد بن ابى وقاص» سخن نمىگوييم با اينكه مهاجر و انصار با على عليه السلام بيعت كردند، وى از بيعت با على عليه السلام سرباز زد، عبدالرحمان بن عوف زُهْرى بر اثر انتخاب عثمان براى خلافت در شوراى شش نفره، ثروتى به هم زد كه در تاريخ بى سابقه است؛ بهطورى كه وقتى يك هشتم ثروت او را ميان چهار زنش تقسيم كردند، به هر يك هشتاد هزار دينار رسيد! تو خود حديث مفصل بخوان از اين مجمل.
طلاهاى شمشى كه از او به ارث ماند، به اندازهاى زياد بود كه آنها را با تبر شكستند تا آنجا كه دستهاى آنان تاول زد. 2 و اين در حالى بود كه در مدينه و اطراف آن، گروهى به نان شب محتاج بودند!
دربارۀ عبداللّٰه بن عمر سخن نمىگويم. او از دوستان واقعى اهل بيت عليهم السلام بود، هر چند از نظر مديريت، به تصديق پدرش، توانمند نبود.
وقتى به عمر گفتند: عبداللّٰه فرزندت را براى خلافت انتخاب كن، گفت: او در طلاق همسرش عاجز و ناتوان است، چگونه مىتواند كشورى را اداره كند. 3 در عين حال ما بر همۀ صحابۀ پيامبر رحمت مىفرستيم، مگر آنان كه به خاندان رسالت بىمهرى كردند. هرچند گردآورندۀ اين پرسشها مىخواهد از مقام اهل بيت بكاهد و مقام اموىها را بالا ببرد.