66مى‌كنند، وارد نيست:

- «مٰا نَعْبُدُهُمْ إِلاّٰ لِيُقَرِّبُونٰا إِلَى اللّٰهِ زُلْفىٰ»؛ ¹

- «فَلاٰ تَدْعُوا مَعَ اللّٰهِ أَحَداً»؛ ²

- «لَهُ دَعْوَةُ الْحَقِّ وَ الَّذِينَ يَدْعُونَ مِنْ دُونِهِ لاٰ يَسْتَجِيبُونَ لَهُمْ بِشَيْءٍ»؛ ³

كه استناد به اين آيات از باب استدلال به مورد اختلاف بر چيزى كه بيگانه و بى‌ربط به نزاع است مى‌باشد؛ زيرا آيۀ اول اشعار دارد به اين‌كه آنها مورد پرستش واقع مى‌شدند در حالى‌كه شخص توسل جوينده به عالم، او را عبادت نمى‌كند بلكه معتقد است او به‌واسطۀ علمش نزد خداوند مزيتى دارد كه اين امر، موجب توسل گرديده است. در آيه دوم نيز خواندن همراه با خدا مطرح گرديده است در حالى‌كه متوسل به عالم فقط خدا را مى‌خواند و توسل او درواقع به عمل صالحى است كه برخى بندگان انجام مى‌دهند مشابه توسل آن سه تن كه زير صخره گرفتار آمده بودند به عمل صالحشان. و در پاسخ به استنادكنندگان به آيۀ سوم نيز بايد گفت اشخاص مذكور در آيه، كسانى را