98دليل روشن مشروع بودن متعه، اين آيه است:
«فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِيضَةً». 1
- پس هرگاه، از آن زنان بهرهمند شديد، مزد آنان را (كه مهر معين است) بپردازيد.
الفاظ اين آيه به روشنى گواه است كه در مورد ازدواج موقت وارد شده؛ زيرا:
اولاً: واژۀ «استمتاع» بكار رفته، كه ظاهراً در مورد «نكاح موقت» است. اگر نكاح دائم منظور بود نياز به قرينه داشت.
ثانياً: لفظ «اُجُورَهُنَّ» به معناى «مزد آنان» بكار برده شده است كه گواه روشنى بر متعه است؛ زيرا در مورد نكاح دائم كلماتى از قبيل «مهريه» و «صداق» بكار مىرود.
ثالثاً: مفسّران شيعه و سنى بر آنند كه آيۀ ياد شده، در مورد نكاح متعه نازل گرديده است.
جلال الدين سيوطى در كتاب تفسير «در المنثور» از ابن جرير و سدى نقل مىكند كه آيۀ فوق در مورد متعه است. 2
همچنين، ابو جعفر محمد بن جرير طبرى در تفسير خود، از سدى و مجاهد و ابن عباس نقل مىكند كه اين آيه در مورد نكاح موقت است. 3
رابعاً: صاحبان صحاح و مسانيد و جوامع روايى نيز اين حقيقت را پذيرفتهاند؛ به عنوان مثال مسلم بن حجاج در صحيح خود به نقل از جابر بن عبد اللَّه و سلمة بن اكوع، روايت مىكند كه گفتهاند: