146 - مردى نابينا نزد پيامبر گرامى آمد و گفت: از خدا بخواه تا مرا عافيت بخشد. پيامبر فرمود: اگر مى‌خواهى دعا نمايم و اگر مايل هستى به تأخير مى‌اندازم و اين بهتر مى‌باشد. مرد نابينا عرض كرد: دعا بفرما.

پيامبر گرامى او را فرمان داد تا وضو بگيرد و در وضوى خود دقّت نمايد و دو ركعت نماز بگزارد و اين چنين دعا كند:

پروردگارا! من از تو درخواست مى‌كنم و به وسيلۀ محمّد، پيامبر رحمت به تو روى مى‌آورم. اى محمّد من در مورد نيازم به وسيلۀ تو به پروردگار خويش متوجّه مى‌شوم تا حاجتم را برآورده فرمايى. خدايا! او را شفيع من گردان.

درستى اين روايت، مورد اتفاق محدّثان است به‌طورى‌كه حاكم نيشابورى در مستدرك، پس از نقل حديث ياد شده، آن را به عنوان حديث صحيح توصيف مى‌كند و ابن ماجه نيز به نقل از ابو اسحاق مى‌گويد: «اين روايتى صحيح است» و ترمذى در كتاب «ابواب الادعيه» صحّت اين روايت را تأييد مى‌نمايد. و «محمد نسيب الرفاعى» نيز در كتاب «التوصّل الى حقيقة التوسّل» مى‌گويد:

«لا شك أن هذا الحديث صحيح و مشهورٌ... و قد ثبت فيه بلا شكّ و لا ريب ارتداد بصر الأعمى بدعاء رسول اللّٰه صلّى اللّٰه عليه [ و آله ] و سلّم له». ¹