164به ذات و شخص يا شخصيت و مقام «عباس» در نزد خداست.
شمس الدين ابوعبداللّٰه محمد بن نعمان مالكى (متوفاى سال 683) نيز در كتاب خود «مصباح الظلام فى المستغيثين بخير الأنام» نحوۀ توسّل عُمر را از ابن عباس چنين نقل كرده است:
«أللهم إنا نستقيك بعم نبيك و نستشفع إليك بشيبته فسقوا»
«پروردگارا! به وسيلۀ عموى پيامبرت طلب باران مىكنيم و محاسن سفيد و سابقۀ او را در اسلام شفيع خود قرار مىدهيم، در اين موقع رحمت حق همه جا راگرفت.»
اينجا بود كه عباس بن عتبه شعرى سرود و گفت:
بٍعَمِّي سَقَى اللّٰهُ الْحِجازَ وَأهْلَه
عَشِيَّةً يُسْتَسْقي بِشَيْبَتِهِ عُمَرُ» 1
«به بركت عموى من سرزمين حجاز و اهل آن سيراب شدند.
غروبگاهى كه عمر به محاسن او متوسل گرديد.»
و همينطور «حسان بن ثابت» نيز در اين باره شعرى سرود:
«فسقى الغمام بغرة العباس »
«ابر به نورانيّت چهرۀ عباس سيراب كرد.»
ابن حجر عسقلانى در كتاب «فتح البارى فى شرح صحيح البخارى» مىگويد: عباس در دعاى خود گفت:
«و قد توجه القوم بي اليك لمكاني من نبيك » 2