393نازل شد.
و مراد از صيد در اين آيت حيوان وحشى و بريست كه از شأن او باشد كه شكار كنند او را خواه مأكول اللحم باشد مثل آهو، و شترمرغ، و غير آن و خواه غير مأكول اللحم مثل شير، و شغال، و خرگوش، و سوسمار، و موش دشتى، و سنگ پشت، نه غير آن به قرينۀ روايات داله بر آن.
و (حرم) جمع حرام است و مراد ازو اينجا محرم است بطريق مجاز و قول او متعمدا حالست از فاعل (قتله) و تقييد باين قيد به جهت موافقت سبب نزولست چنانكه مذكور شد نه از براى تخصيص حكم بقتل صيد عمدا زيرا كه وجوب جزاء و كفارت مذكوره عام است همه اقسام قتل صيد را خواه عمد باشد و خواه خطا و خواه نسيانا [1].