(1)) . آية الله بهجت: به ذيل مسئله 130 مراجعه شود.آية الله تبريزى: بايد به ميقات برگردد و مجدداً به نيابت از غير محرم شود.آية الله خويى: اگر احتمال بدهد كه نه قصد خود و نه ديگرى را كرده، احرام او باطل است. مگر اينكه در حال طواف؛ مثلاً نيت معينى دارد كه به همان نيت اعمال را تمام مى‌كند.آية الله زنجانى: مى‌تواند مناسك را به نيت خود به جا آورد؛ هرچند احتياط‍‌ مستحب آن است كه به قصد اجمالى «آن عمره‌اى كه به آن محرم شده‌ام» اعمال را به پايان برساند و كفايت از منوب عنه نمى‌كند.آية الله سبحانى: كسى كه شك كند آيا نيت نيابت كرده يا نه به شك خود اعتنا نكند و حمل بر صحت نمايد و خود را از زمان احرام تا آخر نايب بداند.آية الله سيستانى: اگر احتمال مى‌دهد در ميقات به كلى از ذهنش نيت نيابت از غير پاك شده بوده، بنا مى‌گذارد كه احرامش براى خودش بوده و اگر اين احتمال را نمى‌دهد همان‌طور كه متعارف است در كسى كه عازم بر نيابت بوده است بنا مى‌گذارد كه احرامش براى غير بوده است.آية الله صافى، آية الله گلپايگانى: در صورتى كه فعلاً خود را نايب مى‌داند و شك در نيت احرام گذشته خود دارد، وظيفه او حمل به صحت است و به عنوان نيابت، بقيه اعمال را به جا آورد.

(2)) . آية الله بهجت: به ذيل مسئله 8 و 129 و 989 مورد هشتم كه كفايت ادراك اختيارى عرفه به تنهايى است (اگر بعد از زوال ديوانه شده باشد) مراجعه شود.