(4)) آية الله زنجانى: اگر احتمال بدهيم كه نايب به رعايت شرايط‍‌ عمل توجه داشته و همچنين سهل‌انگار نيست، حكم به صحت عمل او مى‌شود.آية الله مكارم: احتياط‍‌ واجب عدم استنابه در اين دو مورد است.

(1)) . آية الله زنجانى: اگر نايب بخشى از افعال حج را كه نمى‌داند مطابق احتياط‍‌ به جا آورد كافى است.

(2)) . آية الله بهجت، آية الله سيستانى: (با اختلاف تعابير): مگر در صورتى كه جاهل به وجوب باشد؛ يعنى نداند كه حج بر خودش واجب است يا مى‌دانسته ولى غافل است و فراموش كرده، كه در اين دو صورت نيابت وى عيبى ندارد. و اين شرط‍‌ «شرط‍‌ صحت اجاره» است نه «شرط‍‌ صحت حج نايب».آية الله بهجت: اضافه مى‌فرمايد: پس هرگاه درحالى‌كه حج بر خودش واجب بوده و از قبل ديگرى و به نيابت او حج نمايد اظهر آن است كه حج او صحيح است و ذمه منوب عنه برى شده است ولى بنا بر اينكه اجاره را به نحو ترتّب تصحيح نكنيم، نايب اجرتى را كه قرار داده شده مستحق نخواهد شد بلكه مستحق اجرة‌المثل خواهد بود (اجرة المثل يعنى نرخ متعارف).آية الله تبريزى، آية الله خويى: ذمه نايب مشغول به حج واجب منجز نباشد و اين شرط‍‌ صحت اجاره است، و اگر غافل از استطاعت بود اجاره او صحيح است.آية الله خامنه‌اى: اما اگر نايب از واجب بودن حج بر خود بى‌خبر باشد بعيد نيست كه حج نيابى او صحيح باشد.آية الله زنجانى: در سال نيابت انجام حجة الاسلام خودش، بر او واجب نباشد و اگر غير حجة الاسلام خودش، حج ديگرى بر او واجب بود، نيابت باطل نمى‌شود، و اين شرط‍‌ در مورد نيابت در حج است نه اجزاء آن مانند نيابت در طواف يا سعى.آية الله سبحانى: به ذيل مسئله 44 رجوع شود.آية الله صافى، آية الله گلپايگانى: در صحت حج غافل و جاهل اشكال است و احوط‍‌ عدم اكتفا به حج آن دو است.آية الله فاضل: اين شرط‍‌ معتبر نيست.آية الله مكارم: اگر ذمه او مشغول باشد نيابت او صحيح است هرچند گناه كرده است.

(3)) . آية الله بهجت: بنا بر احتياط‍‌، با تمكن از استيجار غير معذور، نمى‌توان معذور را اجير نمود، بلكه اگر چنين شخصى تبرّعاً به نيابت ديگرى حج نمود، اكتفا كردن به عملش مشكل است [بلى اگر در به جا آوردن كارهايى كه بر محرم حرام است معذور باشد مثل اينكه مضطر به تظليل (زير سايه رفتن) باشد، اجير گرفتن يا نايب گرفتنِ‌ چنين شخص عيبى ندارد].