(1)) . آيات عظام تبريزى، خويى، فاضل: احوط‍‌ ثبوت كفاره گوسفند است.آية الله خامنه‌اى: احتياط‍‌ مستحب در مورد خصوص جوراب آن است كه يك گوسفند به عنوان كفاره قربانى كند.آية الله زنجانى: كفاره پوشيدن جوراب، يك گوسفند است و پوشيدن چكمه و كفش، كفاره ندارد.آية الله سبحانى: مستحب است يك گوسفند قربانى كند.آية الله سيستانى: در پوشيدن چكمه و مانند آن كفاره‌اى واجب نيست، ولى بنا بر احتياط‍‌، اگر عمداً جوراب و مانند آن را بپوشد بايد يك گوسفند كفاره بدهد.آية الله نورى: كفاره پوشيدن آنچه كه روى پا را مى‌گيرد يك گوسفند است.

(2)) . آية الله بهجت: اظهر مقيد بودن دروغ گفتن و دشنام دادن و مفاخرت است به آنكه بر غير مُحرم حرام باشند.آية الله سبحانى: مقصود از آن سه چيز است: دروغ گفتن، دشنام دادن، فخرفروشى بر يكديگر، لذا اينكه ديده شده گاهى به زبان جدّ يا شوخى، انسانى، مردم شهرى يا قبيلهاى و يا ايل و عشيره‌اى و يا لهجهاى را با تمسخر ياد ميكنند و يا بر آنها مفاخره ميكنند اين عمل فى‌نفسه حرام و در حال احرام حرمتش مؤكد است.

(3)) . آية الله تبريزى: فخر كردن بر ديگران، اگر براى اثبات فضيلت و برترى براى خود باشد كه توهين ديگرى را در برداشته باشد، اين عمل فى‌نفسه حرام است.آية الله خويى: مراد از فسوق در آيه مباركه(فَلاٰ رَفَثَ‌ وَ لاٰ فُسُوقَ‌ وَ لاٰ جِدٰالَ‌ فِي الْحَجِّ‌) دروغ و دشنام است و فخر كردنِ‌ حرام هم ملحق به فسوق است، فخر، در صورتى كه مستلزم اهانت به ديگران نباشد، حرام نيست.آية الله سيستانى: فخر كردن اگر مستلزم اهانت و تحقير مؤمن باشد هميشه حرام است و در حال احرام حرمتش مؤكد است و اگر چنين نباشد اشكالى ندارد حتى در حال احرام.آية الله فاضل: خواه موجب نقص ديگران باشد و يا نباشد.آية الله مكارم: بنا بر احتياط‍‌ واجب فخرفروشى نيز از فسوق است.

(4)) . آية الله زنجانى: و آن قسم خوردن به خداوند متعال در مقام اثبات يا ابطال مطلبى است، راست باشد يا دروغ، همراه با نزاع و ستيزه‌جويى باشد يا نباشد.